longer.blue

Ogromna liczba danych empirycznych przemawia za uniwersalną prawdziwością tezy Harry’ego Helsona i opartych na niej teoriach automatycznej utraty znaczenia emocjonalnego bodźców w miarę ich powtarzania i braku absolutnego (naturalnego) punktu neutralnego w doznaniach afektywnych. Jednak istnieją także dowody pokazujące, że pewne kategorie bodźców i doświadczeń nie tracą przez powtarzalność wartości hedonistycznej. I to nie tylko te z najbardziej podstawowego poziomu danych sensorycznych (przy czym upiera się Kahneman), np. hałas, lecz także z wyższych pięter hierarchii wartościowania. Na przykład nie zaobserwowano emocjonalnego zobojętnienia kobiet na efekty operacji plastycznej poprawiającej urodę.