longer.blue

© tekst: Maaike Fluitsma © tekening: Lucy de Graaf Schaatsen Het vriest. Al dagen. Egel komt thuis met schaatsen. ‘Hoe kom je daar aan?’ vraagt Mol. ‘Gekocht van Das,’ zegt Egel trots. Mol pakt een stapel hout. ‘Help eens sjouwen.’ ‘Dat doen we straks wel,’ zegt Egel. ‘Eerst gaan we schaatsen.’ ‘Nee, zeg,’ zegt Mol. ‘We hebben hout nodig.’ ‘Dat kan straks ook,’ zegt Egel. ‘En we moeten eten zoeken.’ ‘Dat kan straks ook.’ ‘En we moeten koken.’ ‘Dat kan straks ook.’ ‘En…’ begint Mol, maar ze kan niks meer verzinnen. ‘Mooi, dan gaan we nu.’ Egel pakt de mutsen en wanten. Ze kleden zich warm aan. Op het meertje ligt een dikke laag ijs. Egel doet de schaatsen onder zijn poten en glijdt vrolijk over het ijs. Mol probeert te staan. Maar haar poten glijden weg. ‘Help!’ roept ze. Met een bons ligt ze op het ijs. Egel geeft Mol een poot. ‘Hou mij maar vast.’ ‘Help!’ roept Mol weer. Met een bons liggen ze samen op het ijs. ‘Au!’ roept Egel. Dan weet hij wat hij moet doen. Hij haalt een stoel voor Mol. ‘Hou die maar vast,’ zegt hij. ‘Die stoel voelt niks als je valt.’ Mol pakt de stoel en gaat erop zitten. ‘Wat doe je nu!’ zegt Egel. ‘Zo leer je het nooit.’ Mol zwijgt en blijft zitten. ‘Durf je soms niet?’ Zachtjes schudt Mol haar kop. ‘Geeft toch niet,’ zegt Egel. ‘Maar ik zou het zo graag willen,’ zegt Mol. ‘Dan regelen we dat,’ zegt Egel. ‘Houd je goed vast.’ Hij zet zich af met zijn schaatsen en duwt de stoel voor zich uit over het ijs. ‘Joehoe!’ gilt Mol. ‘Ik schaats!’