longer.blue

© tekst: Maaike Fluitsma © tekening: Lucy de Graaf IJsglijbaan ‘Help je eerst met de afwas?’ vraagt Mol. ‘Dan kun je daarna naar buiten. ’ ‘Sorry,’ zegt Egel. ‘De sneeuw roept me.’ Hij heeft helemaal geen zin om af te drogen en met een beetje geluk heeft Mol de afwas straks zelf gedaan. ‘Hak dan wel wat hout voor in de kachel,’ zegt Mol. ‘Het is nu zo koud binnen.’ ‘Geen tijd!’ Egel opent snel de buitendeur. Met een beetje geluk heeft Mol het hout straks zelf al gehakt. Buiten ligt een prachtige laag sneeuw waar Egel dolgraag in wil glijden. Hij hobbelt terug voor een aanloop. Hij strijkt zijn stekels plat, rent naar door de gang naar de deur, strekt zijn poten en duikt de sneeuw in. ‘Ik glij!’ gilt hij. Achter hem ligt een lange baan van platgedrukte sneeuw. Als hij stil ligt, glibbert Egel terug naar de gang, neemt opnieuw een aanloop en schuift voor de tweede keer over hetzelfde stuk. De baan is nu al gladder. Hij komt nog verder. ‘Niet zo slim om een ijsglijbaan voor je deur te maken,’ roept Eekhoorn. ‘Juist wel,’ zegt Egel. ‘In de gang kan ik een goede aanloop nemen.’ Keer na keer glijdt Egel over de lange baan die steeds ijziger wordt. Dan stapt Mol de gang in. ‘Ik ga naar Das,’ zegt ze. Ze stapt over de drempel, glijdt uit en valt. ‘Mijn poot,’ kreunt ze. ‘Wat een stomme plek voor een ijsglijbaan.’ Geschrokken helpt Egel haar overeind en brengt haar naar een stoel. ‘Zal ik thee voor je inschenken?’ vraagt hij. ‘Dan moet je eerst afwassen,’ zegt Mol. ‘Er zijn geen kopjes meer.’ ‘Wat is het hier koud,’ klaagt Egel. ‘Als je hout hakt, kan de kachel aan.’ Egel zucht. ‘Ik begrijp het,’ zegt hij. ‘Zal ik daarna dan ook maar boodschappen doen en koken?’